Psychoterapia jako trening relacyjny i lustro, które odbija więcej niż widzimy, czyli dlaczego to działa i dobrze służy zarówno tym osobom, które mają dużo kontaktów, jak i tym, u których kontaktów jest niewiele.

Relacje to naturalne lustra. W ich odbiciu widzimy (oczywiście, o ile chcemy zobaczyć) nie tylko to, że jesteśmy, kim jesteśmy, a także, w jaki sposób jesteśmy.

Jednak:

• osoby, które intensywnie pracują z ludźmi, często mają tak dużo relacyjnego szumu, że tracą zdolność dobrego widzenia, widzenia szczegółów, a czasem widzenia oczywistości
• osoby z małym kontaktem społecznym, widzą siebie tak rzadko, że czasem trudno im w pewnym sensie zobaczyć, dobrze rozpoznać swój obraz.

Psychoterapia wypełnia tę lukę.
Tworzy bezpieczne lustro, w którym można dostrzec to, co zwykle jest niewidoczne:

• własne wzorce emocjonalne,
• automatyzmy działania,
• obrony psychiczne,
• schematy nabyte w dzieciństwie,
• reakcje, które zaburzają naszą równowagę,
• potrzeby, których nigdy nie nazwaliśmy.

W terapii można, czasem pierwszy raz w życiu:

• zobaczyć siebie oczami drugiego człowieka - człowieka, który nie oczekuje tego czego oczekiwali rodzice, bliscy, przełożeni; człowieka, który słucha, pomaga zrozumieć, nazwać…,
• doświadczyć i poczuć, jak wygląda dobra relacja,
• usłyszeć, co tak naprawdę próbujemy powiedzieć światu.

Dla osób z małą ilością kontaktów społecznych psychoterapia bywa wręcz pierwszym doświadczeniem uważnej, regulującej więzi — a to więź jest rdzeniem rozwoju psychicznego, nie intelekt (choć w żaden sposób nie umniejszam intelektowi).

Dla osób pracujących intensywnie z innymi psychoterapia jest „serwisem wewnętrznym”:
pozawala nie przenosić napięć zawodowych do życia osobistego, nie wypalać empatii, nie tracić kontaktu z wewnętrznym systemem regulacji emocji.

Różne meta-analizy pokazują, że wcale nie „technikę” uznaje się za najważniejszy czynnik terapii. Najsilniej działają:

• relacja terapeutyczna,
• autorefleksyjność,
• zmiana w sposobie przeżywania własnych emocji,
• uczenie się funkcjonowania w relacji.

Czyli dokładnie to, co czyni psychoterapię najpotężniejszym narzędziem rozwoju wewnętrznego.